dplnieuws.nl | De nummer 1 in nieuws!

DINXPERLO – Afgelopen zaterdag op de passende datum 10 december, vierde het Dinxperlose benefietfestival Sneeuwpop haar tiende verjaardag. Er was weliswaar geen taart voor de bezoekers, de spreekwoordelijke kersen op de slagroom ontbraken allerminst.

Ontmoetingscentrum ‘Ons Huis’ werd voor deze gelegenheid weer verdeeld in tweeën. De foyer mocht dienst doen als zaal X, de grote zaal werd omgedoopt tot Y.

De muzikale aftrap werd verricht door Nothing Personal. Deze rookies met wortels in Dinxperlo waren voor het eerst te horen op Sneeuwpop. Met hun aanstekelijke jaren ‘90 Punk en 50’s Rock ’n Roll legden zij een solide basis voor dat wat nog komen ging. De jeugdige bandleden zullen wat betreft het publiek niet voor de laatste keer op Sneeuwpop optreden. Naast applaus oogsten zij bovendien een halve weekvoorraad aan pikante lingerie.

De eerste klanken in theater Y werden verzorgd door Mr. Nilsson. Er heerste een beetje een mysterie rond deze band. De beknopte biografie op de Sneeuwpopwebsite omschreef Mister Nilsson als een muzikaal project. Een ode aan eindeloze vergezichten en dromerige landschappen. De aap kwam echter snel uit de mouw toen zangeres Kim Pol haar lippen aan de microfoon zette. Met haar zuivere stemgeluid nam zij het publiek mee op een reis. Meeslepend, dichtbij en betrokken. Precies volgens het spoorboekje.

De eindbestemming was natuurlijk nog lang niet bereikt. De Mystery Train denderde voort richting station X. Op het perron volgde een weerzien met de vrienden van Barking Hounds. De Duits-Nederlandse band met de rauwe vocalen van frontman Hans-Bernd zorgde voor heerlijk bluesvermaak.

We maken beslist geen grapjes als we zeggen dat ‘rockröhre’ Monique Coenders niet meer weg te denken valt binnen de Dinxperlose muziekscene. Zij mocht daarom niet ontbreken tijdens het Sneeuwpopjubileum.  Met haar band RU Kiddin’ werd een rockshow neergezet, o.a. gebaseerd op nummers van Guano Apes en AC/DC. Coenders’ krachtige stem brak heel even, toen zij het publiek vertelde dat haar vader er wegens ziekte niet bij kon zijn. Kippenvel. Anouk, eat your Beth Hart out!

De Utrechtse formatie Good Dog Happy Man kon de liefhebbers van de alternatieve rockstroming bekoren.  Op het palmares van de band prijken onder andere Winnaar Grote prijs van Nederland.  Naast het Sneeuwpop-podium stonden zij ook al op de planken van Paradiso en festivals als De Beschaving en de Popronde.

De prachtige videocompilatie van John Roes, één van de organisatoren van Sneeuwpop, was voor velen een weerzien met zichzelf. Een visuele encyclopedie van een decennium Sneeuwpop.

Het witte doek moest daarna plaatsmaken voor The Bruurkes. Het Achterhoekse kwartet met illustere namen als Rocco Ostermann en Marco van der Aar bleek een ware smeltkroes van muzikale stijlen. Dit bijzondere maar ingenieuze recept viel zonder enige twijfel in goede aarde.

De leden van We’ve Got the Gun wilden hun kruit niet met z’n drieën verschieten en riepen daarom als vanzelfsprekend de hulp in van Tom Seegers (Heavenly Spring, the Junior Project). In rap tempo werd de Beatlefabriek uit de Dinxperse klei getrokken. Onder het motto: muziek van The Beatles verveelt nooit, kregen de fabriek-four met goed vertolkte en alom bekende klassiekers de handen van de bezoekers op elkaar.

Automatic Sam was volgens velen de beste band van deze Sneeuwpop-editie. Uiteraard valt over smaak te twisten. Feit blijft dat de boys uit de ‘Magic Barn’ inmiddels talloze bekende podia hebben bespeeld. Het was dan ook geen verrassing dat het Dinxperlose publiek massaal plat ging bij het horen van de headliner.

Een verassende wijziging in het programma was The Alan Gascoigne Trio.  De voormalige ‘gaspiepe’ van de band Normaal mocht op het laatste moment Pi-Nutz komen vervangen. Wegens ziekte kon die band niet komen spelen. Met zijn charmante Engelse accent wist Gascoigne de harten van het publiek snel te veroveren. De vakkundig gespeelde nummers op voor Sneeuwpop-begrippen bijzondere instrumenten, zoals een contrabas en steelguitar deden de rest. Een werkelijk fenomenale afsluiter van het foyerpodium.

De grandefinale in de grote zaal werd verzorgd door Bakzilla.  De band van de drie broertjes Bakker wist als geen ander een glimlach op het gezicht van de mensen te toveren. De gespeelde covers waren een feest der herkenning. Meest opvallende feit was wel dat drummer Bauke Bakker ook de lead-zang voor zijn rekening nam. Gordon Sumner zou trots geweest zijn op Bauke’s prachtige interpretatie van een aantal Police-klassiekers.

Volgens de eerste berichten,  gaat de jubileumeditie de boeken in als één van de best bezochte van de afgelopen 10 jaar. Dat is natuurlijk goed nieuws voor het Upendo Children’s Home. De opbrengst van Sneeuwpop 2011 gaat naar de familie Geven, die zich inzetten voor dit weeshuis in Kenia. De cheque met daarop het uiteindelijke bedrag, zal in januari worden uitgereikt.

Veel foto's van deze jubileumeditie van Sneeuwpop, zijn te bekijken in onze fotogalerie!